(¯`°.•°•.* อุลตาต้า *.•°•.°´¯)

 

 

        หลังจากที่ไม่ได้อัพสเปซมากว่า 1 อาทิตย์ entry นี้ ..ฉันกำลังอยู่ในภาวะอารมณ์สับสน

ขั้นรุนแรงจนบางครั้งก็นึกอยากกลายเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกไปเลย

       

       

       เมื่อสองวันที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสหยิบปากกา กับ สมุดปกแข็งลายพี่หมีสีชมพูเล่มโปรดขึ้นมา

จากหัวเตียงเพื่อเขียนเรียบเรียงเรื่องราวสุดแสนจะชุลมุนวุ่นรัก ครั้งใหม่ของฉัน เพื่อนำมาลงสเปซให้เพื่อน ๆ

ได้ช่วยแชร์ความคิดกันสนุก ๆ

 

      

       แต่ว่า ณ ตอนนี้   วันนี้  และเวลานี้  ฉันมีเรื่องบางเรื่องที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้เลย 

ไม่สามารถปรึกษากับใครได้เลย  และไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เลยเช่นกัน  สิ่งที่พอจะทำได้ในตอนนี้

ก็คือ..การรอคอย..รอว่าคนบนฟ้าต้องการจะพิสูจน์อะไรจากเรา

 

       

       หลังจากที่ฉันได้นั่งเฉย ๆ ให้สบายซักประมาณ 5 นาที  แล้วหยิบกระดาษ  ปากกา 

ขึ้นมาเขียนบรรยายว่า  "แม่ฉันเป็นคนยังไง?"  เขียนทุกอย่างออกมาให้หมด  แล้วถามตัวเองต่อว่า 

ชีวิตแม่ที่ผ่านมา  แม่มีสุข  มีทุกข์อย่างไรบ้าง  แม่ลำบากแค่ไหน  ถามไปอีกว่า  เวลาที่แม่ทุกข์ใจ 

แม่ทำยังไง  แม่มีเพื่อนสนิทไหม  และแม่เคยบอกเล่าเรื่องทุกข์ใจกับเรามั๊ย  แม่ต้องเสียสละความสุข

ของตัวเองอย่างไรบ้าง  เพื่อดูแลครอบครัว  ดูแลเรา  ตอนที่แม่ท้องเรา  แม่ต้องดูแลเราขนาดไหน 

แม่รู้สึกยังไงตอนมีเราอยู่ในท้อง  แม่รู้สึกยังไงตอนเห็นเราครั้งแรก  แม่เจ็บมั๊ยเวลาที่คลอดเรา

 

 

       เราเริ่มจะมองเห็นแง่มุมของแม่ลึกซึ้งขึ้น  หรืออาจตอบคำถามเหล่านี้ไม่ได้เลย  

ถ้าไม่ได้อาจจะแสดงว่าที่ผ่านมาเรายังไม่ได้เข้าไปฟังแม่  และเข้าใจแม่สักเท่าไหร่  ไม่เป็นไร..

เอาเป็นว่าในทุกวันที่กำลังมีชีวิตอยู่  ค่อย ๆ คุยกับแม่  และถามคำถามเหล่านี้เข้าไปด้วย 

อันไหนที่แม่ตอบแล้วซึ้งเหลือเกิน  "จดไว้เลยนะ"  คิดซะว่าแม่ก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนเรานี่ล่ะ 

ที่อยากมีผู้หญิงซักคนเข้าใจ  แม่ก็อยากเล่าโน่นเล่านี่  หรือฟังเราเล่า  เหมือนเวลาเราทำกับเพื่อน 

บางครั้งแม่ก็อยากจะระบายความทุกข์และมีใครฟัง   ซึ่งแม่จะคิดว่าตัวเองเป็นแม่เสมอ  ไม่ว่าเราจะโตแค่ไหน 

การสอนอะไรใครมันยากกว่าเงียบไว้แล้วเดินหนีตั้งเยอะ  แม่รักเรา  ก็เลยเลือกที่จะสอน  ถึงรู้ว่าลูกไม่ชอบฟัง 

แต่แม่เลือกที่จะให้สิ่งที่แม่คิดว่าถูกต้อง

 

 

        ลองมองแม่ในมุมของแม่ดู  จะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันหมดรักเรา 

ถ้าใครกำลังมีเรื่องไม่สบายใจกับแม่อยู่(เหมือนกับฉันในเวลานี้)  ลองเปิดใจกว้าง ๆ ถึงแม้ว่ามันจะทำได้ยาก 

แล้วคิดว่า "ทุกความรักของแม่ที่มีต่อเราจะไม่มีวันลดน้อยถอยลงจากวันแรกจวบจนวันนี้  ไม่ว่ามันจะผ่านไปอีกสักกี่ปี 

คำสอนของแม่ทุกสิ่ง  ช่างมีคุณค่าจริง ๆ" เราจะภาวนาขอให้แม่สอนเราอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ นะแม่ 

ไม่ว่าอนาคตข้างหน้า  คนที่แม่รัก ยังจะเป็นพ่อ หรือเปลี่ยนไปเป็นใครก็ตาม  แต่ฉันก็เริ่มเข้าใจ

ว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม  ความรักเกิดขึ้นได้ในทุกเวลาและไม่มีใครผิดหากจะมีความรัก

 

 

       เริ่มมีอะไรอบอุ่นแล่นเข้ามาแล้วใช่ไหม ???... เธอ (รวมถึงฉันในตอนนี้ด้วย)..

เริ่มเข้าใจแม่แล้ว..ไปกราบเท้าแม่   บอกว่าขอบคุณที่เลี้ยงลูกมาจนวันนี้  ลูกจะเป็นคนดีที่สุด 

ไปกันเถอะนะ....

 

 

 

       ปล.สิ่งสุดท้ายที่หนูพูดในตอนนี้  คุณพ่อคะ..หนูทราบนะคะว่าคุณพ่อสามารถ

ใช้ใจสัมผัสกับใจของหนูและเจ้าน้องตัวแสบทั้ง 2 คนได้  ว่าพวกเราสามคนพี่น้องรัก

และบูชาคุณพ่อมากมายแค่ไหน  คุณพ่อรักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า  ไม่สูบบุหรี่  ไม่เล่นการพนัน 

ไม่เคยมีเรื่องเจ้าชู้ คลุกอยู่กับลูก ๆ ทั้งวันจนตอนนี้เพื่อนฝูงของคุณพ่อเริ่มระอาที่จะชวนคุณพ่อออก

ไปสังสรรค์กันแล้ว..  หนูรักคุณพ่อค่ะ  รักเท่าฟ้ามากมาย ไม่ว่าอะไรจะเกิดหรือไม่เกิดก็ตาม 

หนูสัญญาว่า หนูจะไม่ยอมให้คุณพ่อต้องมาเจอกับเรื่องราวร้าย ๆ 

ถึงแม้ว่าหนูจะต้องแลกกับมันด้วยชีวิต ..หนูก็ยอมค่ะ

 

ของทั้งหมดถูกจัดเก็บลงกระเป๋าอย่างเรียบร้อย  ฉันจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้  เพื่อไปอยู่จังหวัดสระบุรีในวันรุ่งขึ้นฉันมองออกไปที่นอกหน้าต่าง 

สายลมหน้าฝนพัดแรงขึ้น  จนทำให้ดอกเฟื่องฟ้าสีชมพูเข้ม เกือบม่วง ร่วงลงสู่พื้นถนนหน้าบ้านนับสิบดอก                                                                                           

สิ่งของทั้งหมด  ถูกแบ่งประเภทเป็นหมวดหมู่ชัดเจน  เหลือเพียงของชิ้นสุดท้ายที่ไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ที่ไหน

ฉันจับข้อมือตัวเอง  ซึ่งในตอนนี้มันคงเหลือเพียงแค่ร่องรอยของคมมีดคัตเตอร์    บาดแผลจากการกรีดข้อมือเมื่อ 3 เดือนก่อน  ไว้จนแน่นมือ

ก่อนที่ความคิดจะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้  ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปเปิดคอมพิวเตอร์อย่างไร้จุดหมาย  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเครื่องหมาย  *  อยู่หน้าเมล์ของใครสักคนหนึ่งซึ่งกำลังออนไลท์อยู่

ความอยากรู้ . . ทำให้ฉันคลิกเมาท์เข้าไปคุยกับเจ้าของเมล์นั้น อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

 

เธอชื่อน้องโอ๋  กำลังจะเป็นเฟรชชี่ปี 1 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง   เราทั้งคู่มักจะหยิบยกเอาเรื่องของความรักที่ไม่สมหวังมาแลกเปลี่ยนกันฟังซะเป็นส่วนใหญ่ของบทสนทนา

" จะทำยังไง...ให้เค้ารับรู้ได้นะ  ว่าตั้งแต่เค้าจากไป  เราก็ไม่สามารถยืนอยู่บนโลกนี้ได้อย่างมีความสุขเลยสักวัน"

" ก็เขียนสเปซเด่ะพี่ . . อยากให้เค้ารู้ว่าเรายังรักเค้าอยู่ ก็เขียนความรู้สึกทั้งหมดของเราลงไปในสเปซ "

" ยังไงอ่ะ . . ไม่เข้าใจ   แล้วไอ้เจ้าเปซ  เปซ เนี่ย  มันคืออะไร ??.. เป็นอะไรกับน้ำอัดลมรสส้มอ่ะ ?? "

" ตาหลก .. ตาหลกแล้วพี่  สเปซมันก็คือไดอารี่แหล่ะ  ก็เหมือนกับที่เราบันทึกไดอารี่   แต่การเขียนสเปซ      มันสามารถออนไลน์ให้คนอื่นเข้ามาอ่านบันทึกของเราได้ "

" แล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะ . . ว่า เค้าคนนั้นจะเข้ามาอ่านสเปซของเรา  และซึ้งจัดจนกลับมาง้อขอคืนดีกับเราอีก"

" ก็ไม่รู้เหมือนกัน . .แต่มันก็ยังดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลย  จริงป่ะ??. . ."

ฉันคาดว่า  น้องโอ๋คงจะเริ่มรำคาญกับความฉลาดน้อย ๆ แต่โง่มากที่สุดในโลก  ผสานกับความบ้านนอก  และความช่างสงสัย  ช่างซัก ช่างถามวุ่นวาย  ยังกับเจ้าหนูจำไม ของยัยพี่สาวบ๊องค์คนนี้อยู่บ้าง   แต่ด้วยความที่อยากให้โลกนี้สงบสุข (สักที) จึงส่ง http://aoo71sos.spaces.live.com มาให้ฉันอ่านในวันต่อมา

" ว้าว ๆ ๆ ๆ . .  ทำไงเราถึงจะเก่งแบบนี้บ้าง    อยากได้อ่ะ  ..อยากได้สเปซเป็นของตัวเองมั่ง   แล้วไอ้เจ้าสเปซเนี่ย   มันสามารถหาซื้อตามห้างสรรพสินค้าหรือตาม เซ่เว่นฯ ได้ป่าวน้า..          สงสัยว่าเค้ายังไม่ได้ทำขายล่ะม้างง. . . . เฮ้อ ! ! ! "

ฉันเริ่มทำสเปซเป็นของตัวเองอย่างจริงจังสักที  หลังจากที่เดินหาซื้อตามร้านโชห่วยอยู่นานสองนานก็ไม่มีร้านไหนขายให้   ขอโทษเถอะ ..สเปซฉันไม่ได้ไก่กานะคะ  ไม่ได้นึกจะทำก็ทำ  เพราะว่าสเปซของฉันมีชื่อเล่นว่าน้องเปซซี่    ฉันทำน้องเปซซี่ขึ้นโดยอาศัยเปิดดูแนวทางสเปซของคนอื่น ๆ  กระทั่งไปสะดุดตากับ entry  ในสเปซอันหนึ่งเข้า เจ้าของสเปซเขียนถึงเรื่อง ความเหงา ภายในสเปซมีรูปถ่ายสวย ๆ สื่ออารมณ์อบอุ่นมากมาย

" เอาวะ . . เป็นไงเป็นกัน  ลองเข้าไปคุยกะเจ้าของสเปซนี้ดูดีฝ่า "  

เจ้าของสเปซ http://akena99.spaces.live.com   ชื่อคุงเอก             

จำได้ว่าครั้งแรกที่เข้าไปคุยด้วย ดูเหมือนว่าคุงเอกไม่ค่อยอยากจะคุยสักเท่าไหร่  ด้วยเหตุผลที่ว่าฉันเข้าหาเพื่อนใหม่เร็วเกินไป เร็วจนน่ากลัว  ( ถ้าเจอหน้ากันตัวเป็น ๆ  ..คุงเอกจะไม่มีทางพูดว่าฉันเข้าหาเพื่อนใหม่เร็วจนหน้ากล้วอีก  แต่จะบอกว่าหน้าตายัยนี่มันหน้ากลัวว่ะ . . แทนมากกว่า  คริคริ )

คุงเอกบอกฉันว่า   " สเปซเธออ่ะ..มันรกไปหน่อย ลองปรับเปลี่ยนให้มันดี ๆ รับรองว่าสวย "  จากนั้นก็ขุน  เย้ย..คนนะ  ไม่ใช่หมู  . . ก็ช่วยฉันปรับเปลี่ยนอะไรต่อมิอะไรหลาย ๆ อย่างในสเปซ    เพื่อให้มันเป็นสเปซมากขึ้น ไม่ใช่เละเทะเหมือนกระดาษชำระในห้องน้ำสาธารณะเหมือนแต่ก่อน

จนกระทั่ง  น้องเปซซี่ของฉัน เริ่มมีเพื่อน ๆ หน้าใหม่เข้ามาเม้นกันประมาณ 2-3 คน  ซึ่งแต่ละคนก็ให้ความรัก  และความหวังดีกับฉันมากมาย  หนึ่งในนั้นเป็นผู้ชายอบอุ่น  ทุกครั้งที่ฉันได้อ่านสเปซของเค้าก็รู้สึกซึมซับเอาความอ่อนโยนที่ถ่ายทอดผ่านตัวหนังสือมาเก็บไว้อย่างไม่รู้ตัว  ฉันเรียกพี่เค้าว่า     พี่ชายเท่าฟ้าดวงจันทร์   

เจ้าของสเปซ  http://thatdanai-tongtang.spaces.live.com    

น้องเปซซี่ของฉันเริ่มมีเพลงใหม่เหมือนกับคนอื่น ๆ  เริ่มรุ้จักรักสวยรักงาม รักความเป็นระเบียบเรียบร้อยมากขึ้น ล้วนแล้วแต่มาจากการอยุ่เบื้องหลัง  ชักนำโยงใยของพี่ชายเท่าฟ้าดวงจันทร์คนนี้

วันนี้น้องเปซซี่เริ่มเติบใหญ่จากวัยเด็กเข้าสู่วัยสาว  มีเพื่อนน่ารัก ๆ มากมายแวะเวียนเข้ามาทักทาย. . .

 

. . .  "^___^ **  น้องเปซซี่ขอขอบพระคุณ 

*  คุงพ่อกะคุงแม่ที่ให้กำเนิดลูกสาวคนนี้  จนกระทั่งได้เจอะเจอกับมิตรภาพดี ๆ ในโลกใบนี้มากมาย

*  คุงน้องโอ๋  ผู้เป็นแรงบันดาลใจในการให้กำเนิดน้องเปซซี่ขึ้นมาบนโลกเสมือนอันแสนกว้างใหญ่  

*  คุงพี่ต๋อง  พี่ชายเท่าฟ้าดวงจันทร์                                                                 

*  มิตรภาพอันแสนดี รวมทั้งความห่วงใยมากมาย   ไม่ว่าจะเป็น  ไอ้คุงจู้เพื่อนร้าก(ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้เลยก็ตาม แต่มันกับฉันก็ช่วยกันงมหาวิธีสมัคร) , คุงเอก(ถึงจะอารมณ์ร้อนไปหน่อยแต่ก็น่ารักดีนะ) , คุงก้อง :ยุทธจักรบัดซบ(คนนี้เก่งสุด ๆ คอยให้คำปรึกษาทั้งทางด้านวิชาการ และความรัก) , นายปอนบ๊องค์ :Digitlotis(เจ้าของรางวัลแฟนพันธ์แท้การหนีเพื่อนเที่ยวแห่งประเทศไทย), นายท๊อป :Romeo (เราเป็นจูเลียตหั๊ยอ๊ะป่ะ คริคริ) , คุงอาสมหมาย(หนุ่ม
ฮอตแห่งวงการสเปซ) , นายต้นบ๊องค์ (ที่สุดในโลก) :Thon30(เป็นคนที่คอยมาแกล้งป่วนกวนประสาทแต่ก็น่ารักที่สุดเลย) , นายบอย :Boyzlaruku (น่ารักดี ๆ คอยเปงห่วงเราอยู่หลัด ๆ เย้ย..บ่อย ๆ ) 

*  มิตรภาพใหม่ที่แสนงดงาม  *   

คุงน้องมายด์ :คุโนะอิจิ , คุงลูกปลา :plawong2525 , นายพาส :pas , คุงจ๋า :Jah , นายต๋อง :suphattharachai , นายเอ๊ด :adpp , คุงjaykik2you , คุงโชบิท :chobits , คุงกระปอม :พันธมิตรทางความสุข , คุงข้าวฟ่าง :ไม่มีกิจห้ามเข้า , นายต้น :Buzzaka , คุงโซดา :sorayda , คุง supp , คุงนู๋นา , คุงMiM :mimosa16 , คุง Daviate , คุงMimzy :Dun-Tu-Rang , คุงแสตมป์ , Mr.Doy นักดนตรีอนาคตไกล , นาย Chinemonza , Mr.PooMiNaTor , คุง the_aiy , นายต้อม :พ่อครัวหญ่าย , สเตลล่ามูน , นายตั้ม :tumbha , [B]oeinG , นิสา :Sassy Girl , Zn@tT :lovelism , นายต้น 256089 , คุงพี่ภู  ณ แดนปลาดิบ , นายโอ :homyai1983 , นายป๊อป ม.มหิดล  รวมทั้งเพื่อนอีกหลาย ๆ คนที่เฌอรี่ไม่ได้เอ่ยชื่อด้วยนะฮับ ... ขอบคุณมากมายที่ทำให้วันเกิดในปีนี้ของรี่ อิ่มเอมไปด้วยมิตรภาพที่งดงาม         

พรวันเกิด อำนวยพร น้องเฌอรี่ มีรัตนะ ให้ชนะ อธรรม ล้ำสมัย ให้สุขภาพ แข็งแรง แกร่งหทัย ให้มีชัย มั่นคง ดำรงธรรม ให้ปัญญา เฉียบแหลม แกมสติ มีหิริ โอตตัปปะ อย่าถลำ มีขันติ ทมะ อยู่ประจำ และมีสัมปชัญญะคู่มโน ให้อายุ ยืนยาว เป็นสาวด้วย ให้รูปสวย น่ารัก งามอักโข ให้ทรัพย์สิน เงินทอง มีกองโต ให้สุขโข ชีวี มีคุณธรรม ทั้งหมดคือ คำอวยพร ในวันเกิด น้องเฌอรี่ รับไว้เถิด ประเสริฐล้ำ พี่เท่าฟ้าดวงจันทร์ อวยพร กลอนลำนำ ด้วยถ้อยคำ วลี มีค่าความ ตามครรลองครองฤทัย   นอกจากนี้พี่ก็ขออาราธนา คุณพระศรีรัตนตรัย จงดลบันดาลให้คุณแม่ของน้องเฌอรี่ มีสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรง ด้วยนะครับ ด้วยใจพี่ชายเท่าฟ้าดวงจันทร์           สำนึกถึงวันเกิด   งานวันเกิด ยิ่งใหญ่ ใครคนนั้น ฉลองกัน ในกลุ่ม ผู้ลุ่มหลง หลงลาภยศ สรรเสริญ เพลินทะนง วันเกิดส่ง ชีพสั้น เร่งวันตาย   อีกมุมหนึ่ง ซึ่งเหงา น่าเศร้าแท้ หญิงแก่แก่ นั่งหงอย และคอยหาย โอ้...วันนั้น เป็นวัน อันตราย แม่คลอดสาย โลหิต แทบปลิดชนม์   วันเกิดลูก เกือบคล้าย วันตายแม่ เจ็บท้องแท้ เท่าไหร่ มิได้บ่น กว่าอุ้มท้อง กว่าจะคลอด รอดเป็นคน เติบโตจน บัดนี้ นี่เพราะใคร   แม่เจ็บเจียน ขาดใจ ในวันนั้น กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กับผ่องใส ได้ชีวิต แล้วก็หลง ระเริงใจ ลืมผู้ให้ ชีวิต อนิจจา   ไฉนจึง เรียกกัน ว่าวันกิด วันผู้ให้ กำเนิด จะถูกกว่า คำอวยพร ที่เขียน ควรเปลี่ยนมา ให้มาดา คุณเป็นสุข จึงถูกแท้   เลิกจัดงาน วันเกิด กันเถิดนะ ควรที่จะ คุกเข่า กราบเท้าแม่ ระลึกถึง พระคุณ อบอุ่นแด อย่ามัวแต่ จัดงาน ประจานตัว   จากหนังสือ “พระคุณแม่” พระเทพสิงหบุราจารย์

     ฉันคิดว่าผู้ชายมีความจำระยะสั้น  หรืออาจจะไม่เคยจำอะไรเลยก็ได้  หรือจริง ๆ แล้วในหัวข้อของผู้ชายอาจมีเรื่องอย่างว่าเฟื่องฟูเต็มสมองที่คั่นสองหูอยู่เต็มไปหมดก็ได้  ถึงจดจำในสิ่งที่ควรจำไม่ได้สักอย่าง

 

 

 

     ทำหน้าสงสัยอยู่ใช่ไหมล่ะ  ...ว่าจำเรื่องอะไรจำไม่ได้อีกล่ะสิ  นี่มันวันอะไร  ..จะให้ผู้หญิงต้องปากเปียก  ปากแฉะ   ต้องคอยงัด สกัดออกจากหัวที่เกาะไปด้วยฟอสซิลวีซีดีญี่ปุ่นเว็บ xxx girl  ตลอดเวลาเลยใช่ไหม ???   กว่าที่คุณผู้ชายจะเข้าใจหัวอก (แบน ๆ)  ของผู้หญิงบ้าง

 

 

 

     อย่าค่ะ  ...อย่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ปวดหัวอย่างนั้น  อย่าหาว่าผู้หญิงเรื่องมากประสาทแตก 

หรือคิดแต่เรื่องเล็กน้อยไม่ค่อยประเทืองปัญญา  แล้วก็ชอบมาหาเรื่องผู้ชาย

 

    

     แต่ไอ้เรื่องเล็กอย่างนี้แหล่ะ  ที่ผู้หญิงอยากให้ผู้ชายทำให้  อะไรนะคะ  อยากแก้ผ้า      

เอ้ย!!!  ..อยากแก้ตัว     เ ชิ ญ ค่ ะ เ ชิ ญ . . .

 

 

     คุณบอกว่าที่ลืมวันสำคัญ  ไม่ว่ามันจะเป็นวันเจอกันครั้งแรก   วันเดทกันครั้งแรก  

วันจูบกันครั้งแรก   ได้เป็นแฟนกันวันแรก   คุณก็บอกว่าคุณจำมันไม่ได้

 

 

     ผู้หญิงเราอุตส่าห์ใบ้คำไปก็แล้ว   บอกเป็นนัย ๆ ก็แล้ว   เขียนโน๊ตติดไว้ก็ทำ   Message ไปย้ำก็มี   ถ้าใช้ผีพรายไปกระซิบได้ก็คงทำ   แต่คุณผู้ชายก็ยังเหยียบย่ำหัวใจดวงน้อย ๆ ด้วยการทำเฉไฉ  

และทำเหมือนสมองใช้การไม่ได้ไปเสียฉิบ

 

 

     คุณบอกว่างานยุ่ง  งานเยอะ   วุ่นวายกับลูกค้า  และกำลังโดนเจ้านายด่าเช้าเย็น 

แถมต้องเคี่ยวเข็ญลูกน้องสมองทึบอีก  ก็เลยทำให้คุณไม่มีสมองเหลือเฟือที่จะจำวันสำคัญต่าง ๆ ได้

 

 

     แต่คุณผู้ชายขา....  บางทีในวันที่ว่า   มันก็เป็นวันเกิดของผู้หญิงนะคะ   1  ปีมีหนเดียว   จะให้ฉลองอย่างโดดเดี่ยว   หรือจะให้เลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยว  ฉุดผู้ชายโชคร้ายสักคนมาฉลองด้วยกัน

 

 

     คุณอย่าเอาเรื่องานมาอ้างดีกว่า   คุณบอกว่าที่ทำไปก็ไม่ใช่เพื่อใคร   ก็เพื่อผู้หญิงทั้งนั้น   

เราต้องเก็บตังค์สร้างครอบครัว   เราต้องมีบ้านเล็ก ๆ สักหลัง   มีรถใหญ่โตกว่านี้  

และเพื่อลูกน้อยของเราในอนาคต  

 

 

     พอเลย ! ! ! ...  หยุดได้แล้ว   ตั้งแต่ทำงานมาฉันยังไม่เห็นเงินแกสักบาท   เงินเดือนออกก็ไปฉลองกับเพื่อน   เล่นบอล   ตีสนุ้ก   เปลี่ยนเครื่องเสียงรถ   ถอยมือถือใหม่  

ไหนล่ะ ...อนาคตของเรา   หยุดหอนเห่าเล่าความเท็จได้แล้ว

 

 

     คุณผู้ชายขา....   สมองที่ว่าไม่ว่าง   บางทีเมมโมรีมันอาจเต็มก็ได้นะคะ   ทิ้งไปบ้างก็ได้  

เบอร์สาว ๆ ที่ไปเจอตามที่เทียว   หรือตัวเลขที่เกี่ยวกับส่วนสัด  หรือสารพัดวันเกิด  เลขที่บ้าน 

เบอร์โทรที่ทำงาน และตัวเลขอีกบานตะไทที่คุณอุตส่าห์ท่องไว้ไม่ให้ลืม

 

 

     คุณผู้ชายขา....   สิ่งที่ผู้หญิงอยากให้คุณจำ   มันไม่ใช่วันที่อยู่ ๆ ก็อุปโลกน์ขึ้นมาเอง  

หรือนั่งเทียนจุดธูป   สูดดมจนประสาทหลอน   แต่มันเป็นวันที่เมื่อก่อนคุณและเธอเคยให้ความสำคัญกับมันมาแล้ว   อย่าคิดว่าเอาไว้พอขึ้นต้นปีใหม่มันก็มีทุกปี   เดี๋ยวปีหน้าก็มีอีก   ไม่เห็นจะพิเศษอะไร   คุณผูชายอาจจะดีใจว่าถึงเวลาฉลอง  ตีสองไม่ต้องรีบกลับ   เมาไม่ขับ   หลับบ้านเพื่อน  

หรือคิดว่าเป็นช่วงเวลาแห่งการปลูกเพาะขนให้มันยาวจนเป็นหญ้า   ขี้เกียจไปไหนมาไหน  

อะไรกันนักหนา   เอะอะก็อ้างว่าเหนื่อย  อยากพักผ่อนนอนอยู่กับบ้าน    

สันหลังจะยาวเท่าเตียงคิงไซส์อยู่แล้ว   บางทีคุณอาจลืมเลือนไปว่า  

เวลาแห่งการนอนยาว ๆ ยังมีอีกเยอะ   ถ้าทะเยอทะยานอยากนอนนาน ๆ อย่างนั้น  

ผู้หญิงจะได้แผ่ส่วนกุศลให้ไอ้พวกหลับไม่ตื่น  ฟื้นไม่มี  

 

 

     หรือแม้แต่วันวาเลนไทน์   ใครหน้าไหนมันก็รู้ว่านี่คือวันแห่งความรัก   เด็กแถวบ้าน  ป.1  มันยังดึงดอกไม้ในบ้านไปให้สาวในโรงเรียนเลย   แต่สำหรับคนที่บอกว่าเป็นผู้ใหญ่  ไม่ยอมทำตัวไร้สาระ  

เลยปล่อยปละกับเรื่องพวกนี้ไป   บอกผู้หญิงว่าอย่าไปใส่ใจกับอะไรพวกนี้    มันก็แค่วันบ้าเห่อ 

ของพวกสะเหร่ออยากซื้อดอกไม้ให้แพงเท่านั้น   จะไปกินข้าวกันแพง ๆ หรู ๆ ดูโรแมนติกน่ะเหรอ   เฮ้ย ! ! ! ..เจ๊     ดูละครเยอะไปหรือป่าว   คาดว่าจะมานั่งทำซึ้งใต้แสงเทียน   แล้วอยู่ ๆ ผู้ชายก็หยิบแหวนเพชรออกมาจากกระเป๋า   แล้วคุกเข่าขอแต่งงานล่ะสิ   ตื่นได้แล้วคุณผู้หญิง   เรื่องจริงใครเขาทำกัน

 

 

     นี่ไง   คิดกันอย่างนี้ไง   เพราะเมื่อผู้หญิงตื่นมาพบกับความจริงที่ว่า   ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเขา 

ไม่เคยเอาใจใส่ดูแลความรู้สึกกันเลย   ไม่เคยแม้แต่จะรู้ว่าผู้หญิงของเขาต้องการอะไร   ผู้หญิงทุกคนไม่ใช่เหมือนในละคร  ที่ชอบอ้อนวอนเกาะแข้งเกาะขา  และชอบพูดว่า  

ที่รักขา ...อยากได้แหวนเพรช    ที่รักขา ...อยากได้นั่น  อยากได้นี่   ซื้อให้หน่อยนะคะ  นะ ..นะ..

 

 

     และสำหรับคุณผู้ชายบางคน   ของอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ยังไม่ค่อยจะให้กันเลย   ถึงแม้ว่ามันจะเป็นวันพิเศษ   การ์ดสักใบ   ข้อความสักครั้ง   หรือแม้แต่การกระทำที่บ่งบอกว่า  ผ ม จำ ไ ด้ น ะ   

มันเป็นวันสำคัญของคุณ    อย่าคิดว่าผู้หญิงเป็นของตาย   ละเลย  และเลิกให้ความใส่ใจกับเธอ

 

 

     อย่า  ห ล่ อ เ ลี้ ย ง  ผู้หญิงด้วยคำว่า       ผ ม รั ก คุ ณ    ที่คุณผู้ชายเคยบอกเธอไว้ เมื่อหลายปีก่อน   และคุณก็หวังว่ามันจะเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจผู้หญิงไป จนวันตาย   คิดว่าผู้หญิงต้องเข้าใจทุกอย่างที่คุณทำ   แม้แต่เรื่องที่คุณไม่เคยจำวันสำคัญในชีวิตเธอได้เลย

 

 

     อย่าลืมเลือน   ละเลย   เฉยชากับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคุณ   หรือว่าคุณจะรอให้ถึงวันนั้น  ...วันที่คุณจดจำได้ว่าเราเลิกรากันวันไหน ...

 

 

***หนังสือ ผู้ชายไม่ใช่เทวดา  ผู้ชายเลวกว่าหมา (ภาค 2)  โดย  พัชรศรี  เบญจมาศ***

 

 

บล็อคนี้  ..เฌอรี่หยิบเอามุมมองอีกด้าน  ของความรัก  จากหนังสือ ผู้ชายไม่ใช่เทวดา ผู้ชายเลวกว่าหมา (ภาค 2) มาให้เพื่อน ๆ ได้ลองอ่านกัน  

ถึงแม้ว่า ..สำนวนบางช่วงบางตอน  มันอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง   สำหรับคนที่กะลังเห็นโลกทั้งใบเป็นสีชมพู  จนต้องหาน้ำยาล้างตา  มาปฐมพยาบาลเป็นการด่วน ไปซะทุกวี่วัน

แต่ถ้าเราตัด  ในส่วนของภาษาเขียนที่ตรงไป  ตรงมาออก   แล้วใช้ใจสัมผัสตามเรื่องราวทั้งหมดดูให้ดี ๆ

เฌอรี่ว่า  มันมีความจริงบางอย่างของชีวิตคู่แฝงอยู่

อาจเพราะผู้ชายกะผู้หญิงมาจากดวงดาวคนละดวงกัน

ดังนั้น  ผู้ชายซึงมีต้นกำเนิดมาจากดาวอังคาร  กับ  ผู้หญิงที่มีต้นกำเนิดมาจากดาวศุกร์

จึงใช้ภาษาพูดเหมือนกัน  ในขณะที่ ความหมายแตกต่างกันแทบจะสิ้นเชิง

อย่างเช่น  ถ้าผู้หญิงพูดว่า "เราเลิกกันเถอะ" นั่นหมายความ "เธอช่วยเอาใจใส่ฉันให้มากกว่าที่เป็นอยู่"

แต่ถ้าผู้ชายพูดว่า  "เราเลิกกันเถอะ"  นั่นหมายความว่า  "เธอช่วยออกไปจากชีวิตฉันซะที"

เรื่องนี้  ..อยากบอกว่าเฌอรี่เจอมากับตัว  ทำให้รู้ว่า หนังสือเรื่องผู้ชายมาจากดาวอังคาร ผู้หญิงมาจากดาวศุกร์ เป็นเรื่องจริง

ปล.  สำหรับเพื่อนบางคนที่มีความเห็นแตกต่างกัน 

ก็ลองเข้ามาเม้น  แบบภูมิใจเสมอกันหน่อยนะค๊ะ

เพราะว่าทุก ๆ เรื่อง เฌอรี่ว่ามันมีความต่างอยู่ในความเหมือน  และก็มีความเหมือนอยู่ในความต่าง  วุ้ย!!!..งง  

ไม่รู้ล่ะ...แต่ยังไงก็ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนมากมายที่เข้ามาแชร์ประสบการณ์  และก็ขอบคุณเม้นทุกเม้น

ช่วงนี้อากาศร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนอาการของกระสือเตรียมถอดหัวเลยอ่ะ (แต่เราป่าวเป็นน้า..คริคริ)

ดูแลตัวเองกันด้วยแล้วกัน  เราเป็นห่วงเพือน ๆ ทุกคนนะคะ....อุลตาต้า     

    

 

 

    

 

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 - - -  หากเธอไม่เหลือใครโปรดบอกฉัน

เมื่อชีวิตไม่มีดวงตะวัน       เธฮยังมีฉันอยู่

ฉันจะจุดเทียน             เพื่อเธอจะหันมาดู

อย่างหวังเพียงให้เธอรู้       ว่าฉันจริงใจ

ในวันที่เธอเจ็บปวด          เพราะเค้า

กั บ รั ก ที่ ทำ ใ ห้ เ ธ อ เ ห ง า จ น ร้ อ ง ไ ห้

ฉันจะแบ่งรับเอง            ไม่ต้องกลัวอะไร

เพียงจับมือฉันไว้            แล้วทุกอย่างจะดี

ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร สิ่ ง ใ ด ต อ บ แ ท น จ ริ ง ๆ

กั บ ทุ ก  ๆ  สิ่ ง ที่ ทำ เ พื่ อ เ ธ อ อ ย่ า ง นี้

และให้เชื่อ                 ว่าฉันพร้อม " จะดับตัวเองลงทันที"

ที่ดวงตะวันอย่างเค้าคืนกลับมาที่  ..หัวใจเธอ 

 

ไม่ว่าจะถูกเรียกอย่างไหน  ก็เป็นเรื่องเศร้าทั้งนั้นใช่ไหมค๊ะ...???

การที่เรามีความรัก   แต่ไม่เคยเป็นที่หนึ่งในใจของเขานั้น  มันคือความรักที่นำความเศร้ามาให้หัวใจอย่างมาก

แต่จะให้ตัดใจไม่รักเขา . . . กลับเป็นเรื่องที่เศร้ากว่า  และทำได้ยากกว่าด้วย

 

 

กลอนด้านบน . . .

เป็นกลอนที่เปรียบเทียบระหว่าง

เทียน  กับ  ดวงตะวัน

 

 

ที่ต่างก็มีหน้าที่ให้ความสว่างเหมือน ๆ กัน 

แต่แสงของเทียน   ไม่มีทางเทียบกับดวงตะวันได้

เช่นเดียวกับ   ตัวสำรอง   ที่ไม่มีวันเทียบคนที่เป็น   ตัวจริง   ได้

 

 

ในความรัก . . .

คนที่มีค่าเป็นแค่คัวสำรอง  มีความสำคัญแค่แสงของเทียน 

จึงเป็นคนที่ต้องนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่เสมอ ๆ

 

 

เพื่อนคนไหนที่กำลังตกที่นั่ง. . . 

"รักเขา  แต่เขารักคนอื่น"

"ทำดีกับเขาแทบตาย   แต่เขาเลือกคนอื่น"

 

 

เราเข้าใจดี. . .ว่ามันเป็นความเจ็บปวด

 

 

แต่เราอยากบอกกับเพื่อน ๆ ทุกคนว่า  . . . ความเจ็บปวดในครั้งนี้จะสอนให้เรา  "รักเป็น" ในวันหนึ่ง

เพราะว่าหัวใจก็เหมือนกับอวัยวะอื่น ๆ ในร่างกาย

ที่ถ้าเราหมั่นออกกำลังกาย (ด้วยการเปิดใจรัก) 

มันก็จะค่อย ๆ แข็งแรงมากขึ้น

 

 

เมื่อเพื่อน ๆ อ่านมาถึงตรงนี้  แล้วยังไม่รู้สึกดีและหายเศร้า  ก็ไม่เป็นไร. . .

แต่อย่าลืมก็แล้วกันว่า  แม้วันนี้เธอจะเป็นแค่เทียนหนึ่งเล่มสำหรับเขาหรือสำหรับใคร

แต่เธอ. . .คือดวงตะวันสำหรับเราเสมอ

                                                                                                          

                              ความรักของไม้บรรทัด                                   

                                                                                                          

                 ไม้บรรทัด..หนึ่งอัน  เธอเห็นอะไรบ้าง?    ด้านวัดที่เป็น  "เซนติเมตร"            

          กับด้านวัดที่เป็น  "นิ้ว"  ใช่ไหม.....      ด้านสองด้านที่ขนานกัน  ด้วยระยะ            

          ห่างที่สม่ำเสมอ                                                                                

                                                                                                           

                 ความรักของไม้บรรทัดจึงดูเศร้า ๆ ...                                                   

          เพราะ"เซนติเมตร"  กับ  "นิ้ว"     ยืนอยู่คนละฝั่ง    ไม่เคยลากมาบรรจบกัน             

                      ความรักของเธอ..เป็นเหมือนความรักของไม้บรรทัดหรือเปล่า?             

          ^-^..รักกัน..แต่ไม่ได้ยืนอยู่ฝั่งเดียวกัน...                                                      

          ^-^..รักกัน..แต่ไม่สิทธิ์แลกหัวใจกัน...                                                       

          กลายเป็นความรัก บนเส้นขนาน  ที่ไม่มีวันได้ร่วมกันเป็นหนึ่ง                                

                                                                                                            

                    แต่ถ้ามองความผูกพันในแง่ดี   มองชีวิตในแง่บวก   ความรักของไม้               

          บรรทัด  ก็อาจจะไม่ได้เศร้าทั้งหมด...... และการที่เธอกับเขาต่างคนต่างเดินไป              

          บนเส้นขนานสองเส้นนั้น.....          ก็ยังมีเรื่องให้น่าดีใจอยู่บ้าง                            

                                                                                                            

                     ...."ดีใจที่อย่างน้อย  ..คนสองคนก็ยังมุ่งหน้าไปในทิศทาง               

          เดียวกัน   ไม่ได้ต่างคนต่างไป  มีระยะห่างที่เท่าเดิม  ไม่ได้ไกลกันมากขึ้นกว่าเดิม          

                                                                                                            

                    ..ความรัก..ไม่ได้มีแค่รูปแบบเดียวจริง ๆ  คนที่เจอกับรักแท้ ....             

          เจอกับรักที่ได้อยู่ใกล้และสามารถแลกใจกันนั้น           จึงถือว่าเป็นคนที่โชคดี             

          แต่ไม่ใช่คนทุกคนหรอกที่เกิดมาแล้ว    จะได้รับโชคอันนี้                                    

                                                                                                            

                      ......  ความรักนั้น...บางครั้งเราเองก็ออกแบบมันไม่ได้   และความรัก           

          ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับชีวิตเราได้บ่อย ๆ                                                             

                                                                                                            

                      เพราะฉะนั้น...ถ้าวันหนึ่งเธอได้มีโอกาสพบกับความรักแบบไม้บรรทัด           

          แม้มันจะทำให้เธอเศร้าบ้าง..เหงาบ้าง     ก็อย่าได้หักหรือทำลาย                              

          " ให้คิดและเชื่อว่าถึงจะเดินขนานกัน - - -                                                     

                                                                                                             

                      แต่เธอกับเขา  ก็ยังเดินอยู่บนไม้บรรทัดอันเดียวกันและหายใจ   ภายใน            

          โลกใบเดียวกัน.....                                                                               

                             "แค่นี้ก็คุ้มค่าในการเกิดมาแล้ว"