หลังจากที่ไม่ได้อัพสเปซมากว่า 1 อาทิตย์ entry นี้ ..ฉันกำลังอยู่ในภาวะอารมณ์สับสน

ขั้นรุนแรงจนบางครั้งก็นึกอยากกลายเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกไปเลย

       

       

       เมื่อสองวันที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสหยิบปากกา กับ สมุดปกแข็งลายพี่หมีสีชมพูเล่มโปรดขึ้นมา

จากหัวเตียงเพื่อเขียนเรียบเรียงเรื่องราวสุดแสนจะชุลมุนวุ่นรัก ครั้งใหม่ของฉัน เพื่อนำมาลงสเปซให้เพื่อน ๆ

ได้ช่วยแชร์ความคิดกันสนุก ๆ

 

      

       แต่ว่า ณ ตอนนี้   วันนี้  และเวลานี้  ฉันมีเรื่องบางเรื่องที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้เลย 

ไม่สามารถปรึกษากับใครได้เลย  และไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เลยเช่นกัน  สิ่งที่พอจะทำได้ในตอนนี้

ก็คือ..การรอคอย..รอว่าคนบนฟ้าต้องการจะพิสูจน์อะไรจากเรา

 

       

       หลังจากที่ฉันได้นั่งเฉย ๆ ให้สบายซักประมาณ 5 นาที  แล้วหยิบกระดาษ  ปากกา 

ขึ้นมาเขียนบรรยายว่า  "แม่ฉันเป็นคนยังไง?"  เขียนทุกอย่างออกมาให้หมด  แล้วถามตัวเองต่อว่า 

ชีวิตแม่ที่ผ่านมา  แม่มีสุข  มีทุกข์อย่างไรบ้าง  แม่ลำบากแค่ไหน  ถามไปอีกว่า  เวลาที่แม่ทุกข์ใจ 

แม่ทำยังไง  แม่มีเพื่อนสนิทไหม  และแม่เคยบอกเล่าเรื่องทุกข์ใจกับเรามั๊ย  แม่ต้องเสียสละความสุข

ของตัวเองอย่างไรบ้าง  เพื่อดูแลครอบครัว  ดูแลเรา  ตอนที่แม่ท้องเรา  แม่ต้องดูแลเราขนาดไหน 

แม่รู้สึกยังไงตอนมีเราอยู่ในท้อง  แม่รู้สึกยังไงตอนเห็นเราครั้งแรก  แม่เจ็บมั๊ยเวลาที่คลอดเรา

 

 

       เราเริ่มจะมองเห็นแง่มุมของแม่ลึกซึ้งขึ้น  หรืออาจตอบคำถามเหล่านี้ไม่ได้เลย  

ถ้าไม่ได้อาจจะแสดงว่าที่ผ่านมาเรายังไม่ได้เข้าไปฟังแม่  และเข้าใจแม่สักเท่าไหร่  ไม่เป็นไร..

เอาเป็นว่าในทุกวันที่กำลังมีชีวิตอยู่  ค่อย ๆ คุยกับแม่  และถามคำถามเหล่านี้เข้าไปด้วย 

อันไหนที่แม่ตอบแล้วซึ้งเหลือเกิน  "จดไว้เลยนะ"  คิดซะว่าแม่ก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนเรานี่ล่ะ 

ที่อยากมีผู้หญิงซักคนเข้าใจ  แม่ก็อยากเล่าโน่นเล่านี่  หรือฟังเราเล่า  เหมือนเวลาเราทำกับเพื่อน 

บางครั้งแม่ก็อยากจะระบายความทุกข์และมีใครฟัง   ซึ่งแม่จะคิดว่าตัวเองเป็นแม่เสมอ  ไม่ว่าเราจะโตแค่ไหน 

การสอนอะไรใครมันยากกว่าเงียบไว้แล้วเดินหนีตั้งเยอะ  แม่รักเรา  ก็เลยเลือกที่จะสอน  ถึงรู้ว่าลูกไม่ชอบฟัง 

แต่แม่เลือกที่จะให้สิ่งที่แม่คิดว่าถูกต้อง

 

 

        ลองมองแม่ในมุมของแม่ดู  จะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันหมดรักเรา 

ถ้าใครกำลังมีเรื่องไม่สบายใจกับแม่อยู่(เหมือนกับฉันในเวลานี้)  ลองเปิดใจกว้าง ๆ ถึงแม้ว่ามันจะทำได้ยาก 

แล้วคิดว่า "ทุกความรักของแม่ที่มีต่อเราจะไม่มีวันลดน้อยถอยลงจากวันแรกจวบจนวันนี้  ไม่ว่ามันจะผ่านไปอีกสักกี่ปี 

คำสอนของแม่ทุกสิ่ง  ช่างมีคุณค่าจริง ๆ" เราจะภาวนาขอให้แม่สอนเราอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ นะแม่ 

ไม่ว่าอนาคตข้างหน้า  คนที่แม่รัก ยังจะเป็นพ่อ หรือเปลี่ยนไปเป็นใครก็ตาม  แต่ฉันก็เริ่มเข้าใจ

ว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม  ความรักเกิดขึ้นได้ในทุกเวลาและไม่มีใครผิดหากจะมีความรัก

 

 

       เริ่มมีอะไรอบอุ่นแล่นเข้ามาแล้วใช่ไหม ???... เธอ (รวมถึงฉันในตอนนี้ด้วย)..

เริ่มเข้าใจแม่แล้ว..ไปกราบเท้าแม่   บอกว่าขอบคุณที่เลี้ยงลูกมาจนวันนี้  ลูกจะเป็นคนดีที่สุด 

ไปกันเถอะนะ....

 

 

 

       ปล.สิ่งสุดท้ายที่หนูพูดในตอนนี้  คุณพ่อคะ..หนูทราบนะคะว่าคุณพ่อสามารถ

ใช้ใจสัมผัสกับใจของหนูและเจ้าน้องตัวแสบทั้ง 2 คนได้  ว่าพวกเราสามคนพี่น้องรัก

และบูชาคุณพ่อมากมายแค่ไหน  คุณพ่อรักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า  ไม่สูบบุหรี่  ไม่เล่นการพนัน 

ไม่เคยมีเรื่องเจ้าชู้ คลุกอยู่กับลูก ๆ ทั้งวันจนตอนนี้เพื่อนฝูงของคุณพ่อเริ่มระอาที่จะชวนคุณพ่อออก

ไปสังสรรค์กันแล้ว..  หนูรักคุณพ่อค่ะ  รักเท่าฟ้ามากมาย ไม่ว่าอะไรจะเกิดหรือไม่เกิดก็ตาม 

หนูสัญญาว่า หนูจะไม่ยอมให้คุณพ่อต้องมาเจอกับเรื่องราวร้าย ๆ 

ถึงแม้ว่าหนูจะต้องแลกกับมันด้วยชีวิต ..หนูก็ยอมค่ะ